Niet raar
Door: Alied en Freek-Jan
Blijf op de hoogte en volg Alied en Freek-Jan
09 Februari 2025 | Gambia, Madiana
Niet raar, maar
Ongemakkelijk
voelde ik me afgelopen week weer eens. Ik kan het gevoel dat me op zo’n moment bekruipt niet anders omschrijven.
Het gebeurde toen ik bij het verlaten van de supermarkt die van ons de meeste klandizie krijgt – ik bedoel niet één van de buurtsupers, maar een echte supermarkt in de bewoonde wereld- mijn boodschappenkarretje voorzichtig van de helling aan de voorzijde van de winkel naar beneden liet rollen naar de auto. De tegels van deze helling zijn vaak flink zanderig en daardoor glad en dat maakt dat het soms lastig is om je karretje niet met een te grote snelheid naar beneden te sturen, dus met mate schrap zetten. Terwijl ik bezig was de boodschappen in de bagageruimte van de auto te zetten, werd het karretje vastgepakt door een hulpvaardige hand. De hand bleek toe te behoren aan een oude dame, die me kennelijk wilde helpen het karretje te stabiliseren, terwijl ik mijn handen gebruikte voor het overzetten van een zware zak hondenvoer. Na het sluiten van de achterklep wil ik het karretje terugzetten en op dat moment tovert de dame vanuit haar kleding een leeg yoghurtbakje tevoorschijn en houdt dit onder mijn neus: graag een salibo = aalmoes, dus. De parkeerplaats vóór de super is natuurlijk een prima bedelplek: veel winkelende witte rijkaards.
Maar hoe herop te reageren? Een vodje bankbiljet uit mijn broekzak trekken en na inspectie (is het niet te veel of te weinig?) in het bakje stoppen? Net doen of ik het niet zie en gewoon met het karretje weer de hellingbaan op? Een uitdrukking op mijn gezicht laten verschijnen, waaruit op te maken valt dat ik dit niet aangenaam vind?
Na het terugzetten van het karretje, heen en weer 10 meter, wil ik in de auto stappen. Op dat moment stappen 2 vrouwen van achter de auto tevoorschijn, mogelijk een moeder met 10- jarige dochter, met ieder een bundeltje baby in hun armen en wijzen ieder naar hun Awa/Adama en vervolgens naar hun mond: graag een bijdrage voor babymelkpoeder.
Analyse: waarin zit nu het ongemak? Gewoon in beide gevallen 10/25/50 dalasi doneren? Zijn deze mensen wel zo arm als ze zich voordoen en is het een makkelijke manier om inkomen te verwerven? Zijn dit mensen die het water tot boven de lippen staat en zien ze geen andere mogelijkheid dan bedelen? Stimuleer ik bedelen door elke keer een donatie te doen of helpt het om veel weg te geven en op deze manier zodanig te verarmen dat ik meer kans heb om het hemelrijk te beërven?( vrije vertaling van Mattheus 5 )
Ik zie op de teller van deze site dat het aantal lezers rond de 150 per week schommelt. Er moet dus iemand zijn, die me een goede tip kan geven en zijn/haar wijze raad met ons wil delen(?)
Met de Noorderzon
Is ze naar Spanje vertrokken (en aangekomen) via de gevaarlijke zeevaart naar de Canarische eilanden. Ik heb het over de moeder van 3 kleine kinderen van wie het jongste kind op de rug van zijn grootmoeder op mijn spreekuur komt.
Via Ali hoor ik het verhaal: de vader van de kinderen heeft na aankomst in Spanje geld gespaard en naar zijn vrouw gestuurd. Zijn vrouw woonde op de compound van haar mans familie met hun drie kinderen. Omdat het stel inschatte dat familieberaad niet zou resulteren in toestemming om te vertrekken, is moeder zonder overleg vertrokken. Oma zorgt wel voor de kinderen. Al rondvragend lijkt deze geschiedenis een nieuwe fase in de trek naar Europa te markeren. Na de jongemannen en sinds vorig jaar de jonge vrouwen die als single de gevaarlijke reis maken, worden nu kleine kinderen achtergelaten. Op mijn vraag of de Spaanse Gambianen oma ondersteunen bij de zorg voor hun kinderen, krijg ik als antwoord. Nee, ze zijn nog Spaans aan het leren.
Om te bevredigen!!
De oudste zoon van Alhagy en Yassin, Muhammed, gaat sinds afgelopen september naar de middelbare school. Dat betekent voor hem, net als voor brugklaspiepers in Nederland, een grote verandering. Zijn veilige en kleinschalige basisschool met het Montessorisysteem heeft hij verruild voor een grote school met veel leerlingen en een grote klas. Op de basisschool ging hij met Yassin, die hier lesgeeft, in de auto naar school en ’s middags weer naar huis. Nu moet hij ’s middags in de wirwar van overvolle taxibusjes een plaats bemachtigen in een busje dat naar Madiana gaat. Er zijn hier geen lijnbussen met de bestemming in grote letters boven de voorruit. Hij heeft een groot aantal vakken en dus ook veel boeken in een te grote en te zware rugtas. Onze vriendin Christine, die traditioneel elke winter een paar weken bij ons bivakkeert, - ze is lerares Engels met pensioen- vroeg afgelopen week of ze de boeken van Mohammed mocht bekijken. (er zijn mensen die in de loop van hun leven hun beroep niet hebben beoefend, maar die hun beroep zijn geworden). In het lesboek “kennis van de Islam ”viel haar oog toevallig op een hoofdstuk, waarin uit de doeken werd gedaan, waarom een man meer vrouwen mag huwen. Nu zou ik deze zinsnede natuurlijk als vraag-cliffhanger aan het einde van mijn blog kunnen presenteren in de hoop dat een lezer hier een plausibel antwoord op kan formuleren. Hoewel ik van jullie lezers een hoge dunk heb, vrees ik dat niemand het juiste antwoord in een reactie kan geven.
“Als de eerste vrouw menstrueert, kan de tweede vrouw de echtgenoot bevredigen”
Ik pas nu even zelfcensuur toe om hierop geen commentaar te geven dat jullie meer zou opwinden dan bovenstaande verklaring.
Ali S.
Mocht iemand denken dat ik een S. zet in plaats van een B, dan is dat verkeerd gedacht.
Ali S. is een vriend van “onze Ali “ ( Ali Baldeh,dus wel Ali B...) en we duiden hem aan met de naam van het dorpje waarhij woont: Salending. Salending betekent “kleine brug” en ligt 5 kilometer van Madiana. Ali S.is drie weken geleden met 2 vrienden door een uit koers geraakte auto aangereden, terwijl ze aan de kant van de weg stonden te praten. Ze zijn opgenomen in dezelfde traumakliniek als Ali B. In eerste instantie was er sprake van veel botbreuken, maar uiteindelijk bleek Ali S. een flinke fractuur van een middenvoetsbeentje en een scheurtje in zijn bekken te hebben. Hij kreeg een loodzwaar onderbeengips aangemeten en werd na drie weken bedrust ontslagen met een controleafspraak over 6 weken. Inmiddels is hij een week thuis en wordt hij te bed verzorgd door zijn echtgenote en zijn moeder. Gisteren heb ik hem met Ali B. bezocht om te kijken of ik zijn situatie kan verbeteren.
Ali S. lag te bed en vertelde dat hij bij alles geholpen moest worden. Het gips is zo zwaar dat hij niet kan lopen met stokken omdat zijn inmiddels krachteloze aangedane been zijn voet niet van de grond kan tillen. Omdat het gips ook het buigen van de knie belemmert, is er inmiddels dus ook een bewegingsbeperking van de knie, en natuurlijk de enkel.
Op zijn verzoek heb ik vandaag met hulp van zaag en blikschaar het gips verwijderd en er kwam een dun kuitje en stijve enkel tevoorschijn. Na wassen en oliën heb ik een stevig windsel om zijn voet gedaan en met nadruk oefeningen voor heup-, bovenbeen- en kuitspieren voorgedaan. Vandaag lukte zelfs aanspannen van de spieren niet. Over twee dagen toch maar even kijken hoe het gaat. Nu kan hij in ieder geval zelfstandig met krukken naar de wc.
Op de terugweg vroeg ik Ali B. of de vader van Ali S. is overleden. Maar nee, die woont 150 km landinwaarts en heeft daar nog een vrouw. Bovenstaande verklaring van polygamie als plausibel in mijn hoofd, schoot het me te binnen dat 150 km reizen om bij je niet menstruerende vrouw aan je gerief te komen, wel een flinke investering is. Overigens lijkt me er bij de moeder van Ali S. gezien haar leeftijd geen sprake meer te zijn van menstruaties…..,maar die andere vrouw kan natuurlijk 30 jaar jonger zijn.
Namo
Binnenkort valt in Nederland de aanslag OZB weer op de figuurlijke mat. Dat betekent op dit moment dat er een bericht komt in de Berichten box, dat er een bericht van de overheid is. De OZB stijgt de laatste jaren flink en dat is plezierig voor huizenbezitters. Dat betekent namelijk dat de overheid de waarde van je woning elk jaar hoger inschat en dus dat je steeds vermogender wordt. Hier gaat dat een beetje anders. Als eigenaar van een lapje grond betaal je aan de overheid elk jaar de Namo. Daarvoor krijg je geen aanslag, maar moet je zelf er aan denken. Ali gaat voor ons altijd de Namo betalen bij een beambte, die vanuit het districtshoofdkantoor van het kadaster op vrijdagochtend zitting houdt bij de alkalo=burgemeester. Zoals al eerder gemeld, tikt Ali dan even het bedrag van 375 dalasi voor onze twee lapjes grond in onze naam af en krijgt een kwitantie.
Dit jaar gaat het gerucht dat de Namo flink verhoogd is. Ali heeft een overheidsdienaar gebeld en die verklaarde dat de Namo voor een huis met 3 slaapkamers en douche nu 2000 dal.bedraagt. Vrijdagochtend rond 12 uur zou deze functionaris aanwezig zijn in Madiana. Toen Ali om 12.30 aankwam zat er een jongedame namens het kadaster, die vertelde dat de Namo 300 dalasi per compound bedraagt en dat ze elke ochtend aanwezig is om dit te innen. Helaas waren de kwitanties op, dus volgende week graag terugkomen. Op de terugweg belde de 2000 dalasi-vrager Ali twee keer om te vertellen dat hij er aan kwam. Het lijkt me niet geheel onmogelijk dat het hier een geval van pogingtotzelfverrijking betreft. Volgende week het vervolg.
Mozaïek-shirts.
Gisteren arriveerden de dozen waarin we 150 oranje gym-shirts hebben opgestuurd. De shirts zijn afgedankt door basisschool het Mozaïek uit Hollandscheveld (“wat weet u van Holl.veld?). Alied en Christine hebben ze keurig op leeftijd gesorteerd, geteld en op stapeltjes gelegd. Zonder dat er een EK of WK is, kleurt de omgeving binnenkort Oranje.
-
10 Februari 2025 - 10:43
Liesbeth:
Mooi relaas weer! Wat het wel/niet geven betreft: rationeel kom ik hier ook nooit uit. Sinds 'altijd wel' of 'nooit' geen opties zijn stel ik de vraag bij die gelegenheden niet met mijn hoofd maar met mijn hart. Als ik me in dat moment afvraag: voel ik dat ik wil ik geven?, komt het altijd een duidelijk ja of nee. Bij nee geef ik dan niet, zonder schuldgevoel. Het klinkt een beetje spiri, maar meer kan ik er ook niet van maken... Heb weer genoten van je verslag!
-
10 Februari 2025 - 16:23
René Van Lopik:
Beste Freek Jan. Ik heb ook altijd gewetensvragen bij bedelen. Ik heb maar één “consequente” persoonlijke regel: ik geef nooit iets aan bedelaars met baby’s, omdat dit meestal/vaak een business model is. In mijn ervaring althans. Dus mijn referentiekader. Ook geef ik vrijwel nooit geld aan vragers (bedelaars??) in Arnhem. Kan klandizie zijn uit de psychiatrie. (Ga daar wel soms een kop koffie mee drinken) Maar wat ik van dicht bij huis wil toevoegen aan de discussie: Bij onze vorige woning in de buurt, voor de ingang van de Jumbo stond altijd een Oost-Europese vrouw te bedelen, cq de daklozenkrant te verkopen. Ongeveer 150 meter verder op stond een man bij de Lidl hetzelfde te doen en hij speelde ook accordeon en later weer 300 meter verder een jonge vrouw bij de AH met de daklozenkrant. Later bleek het om een echtpaar te gaan en de jonge vrouw is of een nicht of een dochter. Ieder jaar waren ze wel een keer een paar weken afwezig wat op een gegeven moment als vakantie werd benoemd, familiebezoek in Bulgarije/ Roemenië/ daar ergens. We zijn nu een dikke 10 jaar later, wij zijn verhuisd en wonen een 10 km verderop. De man staat dagelijks te bedelen in Oosterbeek met accordeon, de vrouwen zie ik niet meer. En ik geef nooit iets, merk dat ik moeite heb met bedelen in onze samenleving. En zeker op deze manier, al meer dan 10-15 jaar. Het is een manier van leven waarvan ik denk dit kan binnen onze samenleving ook heel anders. In Gambia heb ik aardig wat kleingeld gegeven en als drie-weken-toerist zal ik wel eens verkeerde keuzes hebben gemaakt, maar dat is all in the game, de mensen in Gambia hebben een heel hard bestaan. Maar mijn ervaring in Nederland zijn toch wezenlijk anders dan in Afrika en Azië. De rust in bedel-vragen kan ik niet brengen. Het blijft iets ongemakkelijkst hebben. Niet iedere bedelaar is een saddhu, die vanuit spirituele reden gekozen heeft voor dat bestaan. Hartelijke groet uit Wolfheze.
-
12 Februari 2025 - 17:41
Reinout Van Der Eijk:
weer een zeer lezenswaardig dagboekverslag! Je dubbele gevoel over geven aan bedelaars en andere kleinontvangers kan ik mij voorstellen. In Nederland is bedelen toch meestal een vorm van luiheid, daar is het vaak noodzaak Het onderscheid is niet makkelijk te maken. Maar desondanks: al die kleine bijdragen zijn een druppen op de gloeiende plaat en is eigenlijk altijd nuttig. Groet, Reinout
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley