Op gang

Gang

De eerste dagen van ons verblijf hier moeten we even “op gang” komen. Zoals je begrijpt is dit na de amuse van de vorige week niet bedoeld als eerste gang van het diner dat ik vorige week aankondigde met de “Amuse”. Overigens zijn we blij met alle positieve reacties op het eerste minimale stukje. De verwachting van sommigen dat er nu een 5 sterren diner aan zit te komen ligt me inmiddels wel zwaar op de maag.

Op orde

Als ordentelijke mensen (dat denken we van onszelf) willen we alles in huis op orde hebben. Al het keukengerei wordt weer uit de kastjes gehaald, de planken afgenomen, de potten en pannen afgewassen en weer netjes opgeruimd. In 6 maanden afwezigheid is er veel zand binnengekomen. De warmte en het vochtige klimaat in de regentijd heeft soms verrassende effecten. Op bijgaande foto zie je wat het effect is op een flesje hobbylijm: er is door de toegenomen druk een lijmblaas ontstaan. Het elastiek in de boord van een onderbroek gaf de geest toen ik hem wilde aantrekken en omdat ik geen bretels heb om hem op te houden is hij naar het afval verhuisd. Een foto hiervan bespaar ik jullie. Inmiddels hangt de kerstverlichting weer op de veranda en in de hegjes, is het zwembad weer gevuld en staan de boeken weer in de boekenkasten.

Nooit gedacht

hebben we, toen we hier gingen bouwen, aan het feit dat we hier ook nog werkgever zouden zijn en wat dat met zich mee brengt. Ali, onze bewaker, tuinman en verpleegkundige- tolk, is bij ons in dienst en krijgt een marktconform salaris volgens de diverse Cao’s. De afgelopen jaren, inmiddels al bijna 19 jaren, kreeg hij tijdens onze afwezigheid maandelijks zijn salaris van Alhagy. Afgelopen voorjaar bedachten we zijn salaris voor april tot en met oktober op zijn bankrekening te zetten, zodat hij het per maand kan opnemen. Dit hebben we uiteraard eerst met hem overlegd en ook op de risico’s gewezen. Er is hier altijd geldgebrek en de druk om familie bij te staan is hoog. Dit experiment is geslaagd, in die zin dat we geen vraag hebben gekregen om voorschotten.

Daarnaast krijgt Ali in november bij onze terugkeer een bonus als het huis schoon is en de tuin netjes is onderhouden. Afgelopen winter wilde zijn vrouw Penda met handel in kunstmest en groente zaad beginnen en hebben we haar een Mikro krediet gegeven. Bij wijze van uitzondering heeft Ali toen al de helft van zijn bonus gekregen, zodat ze met dit totale bedrag een startkapitaal had. Dit heeft kennelijk als precedent gewerkt, want in juni kregen we een appje, dat de kinderen voor Tobaski=offerfeest dringend om een geit (om te nuttigen) vroegen en of hij alvast de rest van de bonus……….inderdaad helaas niet. Afgelopen dinsdag vertelde Ali dat er een familielid is overleden en dat zijn moeder daar graag heen wilde …….je raadt het al……..moeder vroeg om reisgeld en wel 400 dalasi (5,-) en dat was kennelijk niet meer in kas. Natuurlijk hebben we nu het restant van de bonus uitbetaald.

Positief is natuurlijk dat hij tijdens het offerfeest in juni niet alvast zijn salaris van juli aan een geit heeft uitgegeven.

Beduusd,

verdwaasd en vol ongeloof staan we woensdag middag bij de poort van ons erf naar een dode hond-erfgenoot te kijken. Musoo, onze zwarte, magere en pijlsnelle hond is in haar haast om de straat op te rennen onder een wiel van de naar binnen rijdende auto van Yassin beland en overreden. Ze bloedt flink uit haar bek en geeft geen levensteken. Het hart klopt nog een poosje door, maar dan is ze toch echt dood. We staan met z’n allen erbij te kijken en te huilen. Voor de kinderen die erbij waren natuurlijk ook een schokkende gebeurtenis. Voor Yassin extra akelig, omdat ze zich afvraagt of ze dit had kunnen voorkomen, maar ze heeft Musoo niet eens aan zien komen.

We hebben haar lichaam in een kruiwagen naar het erf van Ali gereden en daar als vierde hond in het rijtje begraven.

En nu merken we maar weer welke plaats een hond inneemt in ons dagelijks leven. En aan het gedrag van weduwe-zus Lady zien we wat dit op haar gedrag doet.

En natuurlijk zijn we ons ervan bewust dat het “maar” een hond is en er veel meer ellende is……maar ons hoofd weet het terwijl ons hart huilt………

Meloen

Het begint weer meloenentijd te worden, ofschoon nog niet het meloenenhoogseizoen, en afgelopen dagen waren we van plan een meloen bij een verkoper langs de weg te kopen. Omdat we niet zo snel een meloen zagen, wilden we de aankoop op de markt in Madiana doen. Nadat ik 3 uien had gekocht en rondliep om te zien of er watermeloenen in het assortiment zaten- al vragend of er ook watermelons waren- merkte ik weer dat er geen vrouwen zaten die de Engelse taal machtig waren. Ik werd alle kanten op gewezen en kreeg uiteindelijk een plastic zakje aangeboden voor de 3 uien die ik in mijn hand had. Thuisgekomen appte ik Alhagy of hij zo’n vrucht (of groente?) wilde meenemen, waarop ik als antwoord kreeg dat hij onvoldoende geld in zijn zak had. Een grote watermeloen kost 200 dalasi = 2,50€, dus jullie gevolgtrekking dat hij geen kapitalist is, is geheel juist.

Uiteindelijk hebben we de watermeloen in huis voor bovengenoemd bedrag. Het “apparaat ”weegt 12 kg (zie foto). Ter geruststelling: we verorberen dit monster niet alleen.

Compoundzaken

Op ons erf – compound- zien we bij de kinderen dezelfde veranderingen als bij onze kleinkinderen. Op bijgaande foto zie je Mohammed en Sohna Huja, broer en zus, bij hun thuiskomst van de middelbare school. Als ze klaar zijn op school, om 16.00 hr, moeten ze een bushtaxi zien te vinden die hen naar Madiana brengt. Sohna Huja begint als een jongedame te schrijden. Mohammed heeft al een mannenstem-in-wording en loopt als een puber van wie de verhoudingen tussen lijf en leden tijdelijk uit de pas lopen.

Vanochtend hebben we weer gezamenlijk gegeten, met een ei erbij, en later onze zondagmorgen-spelletjesochtend hervat. We zijn begonnen met een Bingo, waarna iedereen als eerste prijs een uitdeelzakje pepernoten kreeg van Witte Piet.

Ik heb me de eerste week veroorloofd om nog geen spreekuur te doen. Het is ten slotte hobby. Komende week zal ik bekijken wanneer ik ga starten.