NIETS

NIETS

Is er deze week gebeurd, waarover ik een boeiend verhaal zou kunnen produceren. Ik voel me een kok, die met een stel uitgehongerde gasten aan tafel met een kropje sla een voedzame gang moet opdienen.

Evenals in Nederland slaat ook hier de winter toe. De eerste dagen was het bij het opstaan nog 28 graden op de veranda en nu zitten we al op 23 graden. Slapen met een ventilator heeft plaatsgemaakt voor een lakentje, waaronder we in de loop van de nacht wegduiken. De vochtigheidsgraad is inmiddels al onder de 50% gezakt. De oplettende lezer (m ,v, nb) heeft het begrepen: we klagen niet.

Zingeving

“Waartoe zijn wij op deez’ aard” is voor mij een simpele formulering als het gaat om zingeving. Tijdens mijn werkzame leven als arts had ik hier een makkelijk antwoord op: om mensen beter te maken, maar tijdens ons verblijf hier vinden we deze kwestie wat lastiger. Is de “hulp”, die wij hier proberen te geven zinvol? (“Wat hep dat nou voor nut “?). Wanneer ik Google op zingeving krijg ik een AI verhaal, waarvoor mij de diepgang ontbreekt. Uit dit verhaal zal ik niet citeren. Mijn oppervlakkige begrip is de basis.

Roots kleuterschool is een kleuterschool bij ons om de hoek waar 100 kleuters een mondje Engels leren en wat lezen, schrijven en rekenen. Het schoolgeld bedraagt omgerekend 15,-€ per jaar, een gym-t shirt 2,-€ en 2 uniformen 15,-€. Afgelopen week was ik daar om voor 8 kinderen de rekening voor dit schooljaar te voldoen. Het zijn kinderen uit gezinnen, waarvan wij de indruk hebben, dat zonder deze financiële steun de kinderen op straat zouden lopen. Een kleine greep: een liefderijk opgenomen vondeling, het zoontje van een ongehuwde moeder, 2 kinderen van een recent overleden vader, een tweeling zonder vader. De benodigde pecunia voor deze sponsoring komt overigens van gulle donateurs via onze stichting.

Ondersteuning leren lezen: onze buurkinderen krijgen les op een privé-basisschool, maar met enkele kinderen wilde het leren lezen niet zo vlotten Alied gaat aan het eind van de middag met de kinderen, die wat hulp nodig hebben lezen. Op de foto ziet u haar met Hamza oefenen. Hamza beschikt over een enorm zelfvertrouwen en het was dan ook uiterst frustrerend voor hem dat leren lezen tot nu toe moeizaam verliep. Hij probeerde ons dan onverzettelijk ervan te overtuigen dat de tekst die hij voorlas toch echt in het leesboekje stond. Bij correctie van deze overtuiging kon hij een beetje boos worden. Maar nu leest hij vlot voor uit de boekjes uit onze bibliotheek. “Yes,I can”

Tafels leren. Hoofdrekenen is niet het sterkste punt van de mensen hier. Ze komen vaak vingers te kort om te rekenen, zeker als de calculator op de telefoon niet beschikbaar is. Ik heb overigens geen inzicht in de mate waarin in ons land nog uit het hoofd gerekend wordt. De buurkinderen hier zitten op een basisschool volgens de lesmethode van Maria Montessori en tafels opdreunen is natuurlijk taboe. Ik bedacht nu een truc om te proberen de kinderen op de compound de times tables te leren. Ieder kind doet vrijwillig mee en mag een tafel van 2 tot 10 kiezen voor de volgende zondag. Ik stel ze gedurende 30 seconden vragen over hun “tafel van de week” en voor elk goed antwoord keren we 10 dalasi uit. Bij een fout antwoord gaat er 5 dalasi van af. Alied houdt tijdens deze tijd de stand bij. Vanochtend was de eerste overhoring en het topinkomen was 80 dalasi,terwijl 1 kind in 30 seconden geen antwoord kon produceren. Over 14 zondagen gaat de kassa rinkelen.

Voor alle duidelijkheid: dit stukje ging over zingeving. Ik heb dit niet door AI laten produceren, doch slechts MI gebruikt ( Matige Intelligentie )

Afvalstoffenheffing

hoeven we niet te betalen hier. De simpele reden is dat er geen enkele voorziening is voor afval. In de hotelregio wordt wel vuilnis opgehaald en vervolgens op een grote vuilnisbelt gedumpt, waar extra-arme mensen proberen nog iets van hun gading te vinden. Op weg van ons huis naar het asfalt komen we langs een kleine vuilnisbelt, waar we in het begin wel gedumpt hebben. Inmiddels onderscheiden we 3 afvalstromen: alles wat maar enigszins branden kan, gaat in een gemetselde verbrandingsplaats op het erf van Ali. Dat afval wordt op gezette tijden overgoten met een beetje diesel om de vlammen aan te moedigen en in de fik gestoken. Er is gelukkig geen snuffelpaal van de milieudienst in dit gebied. Afval dat niet op de brandstapel kan, gaat in een vuilniszak en dat nemen we mee naar Nederland. Dat betekent dat de inhoud van mijn koffer bij de thuisreis helemaal gevuld is met afval. De scanner op de luchthaven kan hier geen soep van koken, zodat ik soms opgeroepen word om mijn koffer te openen ter controle: verrassing.

Voor het groente en tuinafval hebben we een compostbak laten metselen. Om te voorkomen dat onze honden daar visgraten en kippenbotjes kunnen pikken, hebben we door een lasser een deksel met klep laten maken. Het voordeel is ook dat de inhoud van de bak, na bewateren, langer vochtig blijft en het zal er ook lekker warm zijn, wat het proces van het composteren bespoedigt. Afgelopen week bleek dat het deksel ondanks de jaarlijkse schilderbeurt doorgeroest is en vervangen moet worden. De dichtstbijzijnde lasser kwam al snel met zijn hulptroepen om de maat op te nemen. De baas staat dan aanwijzingen te geven wat gemeten moet worden, er is een helper met de rolmaat en een secretaris om de maten te noteren. Je begrijpt dat uurtje-factuurtje hier niet opgaat. Dan komt de kwestie van de prijs. Gelukkig vindt de lasser dat we allemaal 1 familie zijn en hij mij daarom een schappelijk prijsje geeft. Zijn prijs van 75,-€ is mogelijk wat hoog, maar gezien de snelheid waarmee hij kwam zit hij niet tot over zijn oren in het werk. Ik ga akkoord en vraag wat het voorschot moet zijn. Hij moet immers de buizen en plaatmateriaal aanschaffen, de lasstiften en de menie. De volgende dag staat hij aan de poort met zijn manschappen het is al klaar. Ik had hem gevraagd om op mijn kosten een ezelkar te huren voor het transport, maar hij heeft daarvoor een aantal jongens gecharterd, die het gevaarte ongeveer 1 km hebben gedragen. De jongens zijn door mij dan ook tegen het tarief van een ezelkar betaald. Nu komt de klus om het deksel nog minstens eenmaal in de menie te zetten en daarna nog twee lagen zwarte verf.

Omdat het bovenste scharnier van de loopdeur in de poort begint te wijken, heeft de lasser ook maar meteen 3 nieuwe scharnieren eraan gelast. (Zie foto’s). Hij liet zijn zoontje van amper 10 jaar het nieuwe scharnier met zijn blote handje op de goede plek houden. Ter geruststelling: beiden hadden een zonnebril op als lasbril. De loopdeur sluit nu weer goed.

Spreekuurtje

Nadat ik alle dozen met verbandmateriaal en medicijnen weer geordend heb, ben ik weer begonnen met mijn dagelijkse spreekuur. Zoals in Nederland ook vaak vaste klanten direct na de vakantie verschijnen, kwam hier Nene weer als eerste. Vorig jaar heb ik haar ook beschreven in het kader van de super-Kruidvat-tampons, die ze van een toerist had gekregen. Ze kwam nu met een wat opgeblazen gezicht en duidelijk niet fit. Haar diabetes waarvoor ze eigenlijk insuline zou moeten spuiten (te duur, te veel kans op lage bloedsuikers) is kennelijk flink ontregeld, want ze vertelde over waardes van 15-30 in het ziekenhuis en een opname voor een vochtinfuus omdat ze kennelijk uitgedroogd was. Ze vertelt dat ze graag een bloedsuikermeter wil hebben, omdat ze dan insuline kan gebruiken. Toevallig had ik er één in de aanbieding. Ik ben niet optimistisch dat dit de instelling van haar ziekte zal verbeteren. Ze bedankte me voor het betalen van het schoolgeld voor haar dochtertje, maar…..haar rugzakje was wel erg versleten. Ik heb nog een paar rugzakjes liggen, dus loop naar het schuurtje om er één te halen. O,ja….de uniformpjes van Jainabou beginnen te krap te worden. Dat kan ik me voorstellen dus ik loop naar de hulpgeldkas en geef haar geld voor 2 uniformen ( alles uit het budget van de sponsor) . Ik hoor buiten de poort al veel geroezemoes ( volle wachtkamer!) en denk dat ze nu wel zal vertrekken….. nu ik hier toch ben….de schoentjes van Jainabou beginnen te slijten.

Het is al bijna donker als 2 vrouwen met ieder een baby voor de buik (dus te klein voor op de rug) binnenkomen. Het is een tweeling, geboren op 21 augustus, van wie het meisje (waarschijnlijk Awa=Eva) in diepe rust is, terwijl jongetje Adama ( Adam) flink huilt. Moeder probeert dit te couperen door hem flink te “schudden”.Uit het verhaal blijkt dat moeder - op de hoogte van zowel zwangerschap als het feit dat er 2 kindjes zouden komen- niet in de gaten had dat de bevalling was begonnen en het meisje op het toilet eruit perste. ( gewicht 2800 gr) Toiletten zijn hier een “gat in de grond”. Het jongetje van 1800 gr is later in een kliniek ter wereld gekomen. De reden van komst is een forse navelbreuk bij het jongetje ( zie foto). Het ziekenhuis zegt dat hij eerst moet aankomen in gewicht voordat hij, onder narcose, geopereerd kan worden. Terwijl ze een tepel in de mond van de huilebalk probeert te stoppen, weegt ze haar borst op haar hand om aan te geven dat de productie te kort schiet voor twee. Op de weegschaal blijkt Adama 4500 gr te wegen, dus van 14 weken een gewichtstoename van 2700 gram: netjes. Over 1 week komen ze terug voor wegen en dan bekijken we of wat bijvoeding van Kruidvat met een flesje nodig is.

Twee vrouwen met 1 bundeltje bevattende een baby van 5 dagen. Ze laten kleine pustels zien op het hoofdje en in de hals van de baby zien. Tja..ik heb geen medicatie voor een kind van deze leeftijd…. Dan zeggen ze dat ze in een kliniek zijn geweest en halen een recept voor een kuur antibioticum, een antibiotische zalf en Dettol (?) te voor schijn. “We hebben geen geld om dit te kopen”. Overigens zijn ze niet naar een apotheek geweest om te vragen wat de kosten zijn. Eigenlijk is de hulpvraag dus: graag dalasi’s. Ik geef een tubetje zinkzalf in de hoop dat dit voldoende is en vraag terug te komen over een paar dagen.

Goedheiligman

We ervaren hier een grote afstand tot het Sinterklaasfeest in Nederland, maar we wensen die lezers die de komende week dit feest vieren met hen die ze liefhebben een echt feest.