EI

Ei.

Korter en kernachtiger dan met het symbool van vruchtbaarheid en nieuw leven kan ik deze week mijn product niet beschrijven.

Achtergrond: ik ben geboren in het huis van mijn grootmoeder van vaderszijde. Zij was een jaar eerder op 50-jarige leeftijd weduwe geworden. Er waren destijds geen voorzieningen voor nabestaanden en daarom trouwden mijn ouders 6 weken na het overlijden van mijn opa Freek-Jan en gingen ze bij mijn oma inwonen. Na 2 jaar kregen mijn ouders een deel van een huis (ook toen was er woningnood), maar de speciale band met mijn oma bleef. Als peuter bracht deze oma bij een bezoek aan ons een gekookt ei mee, dat ze mij met een lepeltje voerde. Later aten we bij ons thuis op zondagmorgen altijd een ei bij het ontbijt. Omdat een ei geld kostte (“het geld groeit me niet op de rug”) moesten we het eerste sneetje brood met ei belegen om broodbeleg uit te sparen. Kennelijk was ik zo geobsedeerd door dat ei, dat ik mijn eerste sneetje brood zonder beleg at of het kapje van het ei in minuscule deeltje sneed om dat verplichte sneetje mee te beleggen.

Verder was het in onze Twentse familie de gewoonte om ter gelegenheid van Pasen eieren te eten. Dat betekende vaak een wedstrijd in ons gezin en later met partners en kleinkinderen om zo veel mogelijk eieren te verorberen.

Zelfs de intelligente lezer zal tot dit moment nog niet begrijpen waarom ik jullie deze inleiding voorschotel, hoewel bovenstaande duidelijk maakt dat er een connectie is tussen mij en ei.

Op zondagmorgen ontbijten we met Alhagy en Yassin met kinderen en daarbij serveren we…..inderdaad…. een ei. Een ei kost hier 14 dalasi en dat betekent voor ons buurgezin 6 x 14 = 84 dalasi aan ei-uitgave als ze zelf eieren zouden kopen. Yassin verdient 7500 dal.per maand, dus er is per dag 250 dal (3,-€) te besteden. Een ei-ontbijt slaat dus een flinke deuk in het dagbudget. Yassin vertelde dat ze afgelopen maanden, tijdens onze afwezigheid, zich een keer een uitspatting wilde veroorloven door 30 eieren met grote korting te kopen. Helaas waren alle eieren bedorven.

Mijn zondagmorgen-struggle om geen brood met tevredenheid te eten, maar toch een eitje op te peuzelen wil ik niet op deze kinderen projecteren, dus mogen zij hun ei “zomaar” opeten. (Ons groeit het geld wel op de rug) Sohna Huja en de kleine Yassin kiezen vaak voor een gebakken ei, maar Hamza en Mohammed bewaren hun ei tot iedereen uitgegeten is. Dan gebruiken zij de eiersnijder om het klEInood in plakjes te snijden en op hun gemak op te eten.

Begin november was ik op een middag in Groningen bij één van de kinderen, toen een kleinzoon van 16 (op wie “klein” niet meer van toepassing is) van school aan kwam fietsen met een tray eieren als een ober het dienblad op een hand. Ter geruststelling: de eieren zaten met een raamwerk op de tray geklemd. Onze oudste kleinzoons proberen een kleerkast te worden door bij nacht en ontij naar Basic-Fit te gaan. En zoals jullie weten zal er ondanks zwoegen in de martelwerktuigen geen toename van de spiermassa zijn zonder een overdosis eiwit.De eieren worden tegen een klein prijsje gekocht bij een Turkse supermarkt. De hulk zag er, net uit school, redelijk eiwitarm uit en vroeg “Opa ook een ei?”. Vervolgens werden er 6 eieren in een koekenpan gekieperd en opgebakken. Opa kreeg een sneetje brood met gebakken ei en de rest werd zonder begeleiding van koolhydraten naar binnen gewerkt. Over de halve kilo kwark die daarna in dezelfde maag verdween heb ik het hier niet., want dat valt wel onder het hoofdstuk Eiwit, maar niet onder EI. Mocht je nu denken dat deze gespierde jongens ongelimiteerd eieren kunnen eten, dan is dat een misverstand. Het door de ouders vergoede aantal eieren is beperkt tot slechts 20 per week. Boeiend om dit contrast te zien

Wat is het toch simpel om een weblogverhaal te maken zonder substraat.

Boodschapje

Het gereedkomen van de asfaltweg resulteert in een ruimer winkelaanbod in ons dorpscentrum. Naast veel “lasbedrijven”, reparatiewerkplaatsen voor motoren en een heuse woonboulevard, waar onder een mangoboom prachtige meubels in elkaar gezet worden, zijn er nu ook winkeltjes waar bouwmaterialen verkocht worden. Omdat ik een paar klemmetjes nodig had om pvc buizen mee vast te zetten, bezocht ik afgelopen week een concurrent van Karwei, Gamma, Hubo en Hornbach. Bij binnenkomst van de winkel, met een oppervlak van 10 m2 en een golfplaten dak, maar niet voorzien van ramen meende ik, ook omdat mijn ogen aan het relatieve duister moesten wennen, dat het de eerste zelfbediening betrof. Echter bleek dat achter de toonbank 2 dames op een krukje kappertje aan het spelen waren. Van 1 jongedame werd het haar door de ander ingevlochten. Klaarblijkelijk was de komst van een klant een hinderlijke onderbreking. In plaats van op te springen werd er in een lokale taal gevraagd wat de reden was van mijn komst. Door ervaring wijs geworden, liet ik de foto van het gevraagde klemmetje zien. Het simpele antwoord was “mansoto” ofwel opperdepop. . Maar zo makkelijk kwamen ze niet van me af, want in een bakje op de toonbank zag ik soortgelijke klemmetjes liggen. Per klemmetje was de prijs 10 dalasi en dat maakte voor 8 klemmetjes een totaalbedrag van…je raadt het al. Helaas was er geen wisselgeld op mijn 100 dalasi biljet. Op de vragende/ hulpeloze blik was mijn reactie om er maar 2 bij te kopen.

Naast deze bouwmarkt is Ababa bezig een winkelcentrum te bouwen. Ababa heeft een buurtsuper, die nu de grote weg klaar zijn A locatiestatus kwijt is. Ababa heeft met vooruitziende blik een aantal jaren geleden een lapje grond gekocht op het kruispunt in het centrum. Vorig jaar vertelde dat hij op de weg naar Yuna twee stukken grond van ieder 1000 m2 te koop had. Met dit geld wilde hij op zijn A-locatie gaan bouwen: 1 winkel voor eigen gebruik en 3 winkel voor de verhuur. Inmiddels is er 1 stuk grond verkocht, helaas onder de vraagprijs, voor omgerekend 3000,-€. Op dit moment is hij van dit kapitaal een riant winkelpand aan het optrekken.

Hunter

Onze viervoetige Toubabokunda-immigrant is nu 1 week op ons erf. Hij is al helemaal geïntegreerd en dat komt door zowel zijn eigen inspanningen als het welkom van Lady en de tweebenige inwoners. Lady en hij beginnen vooral aan het eind van de dag te spelen, waarbij Hunter met zijn hazewindhond genen Lady veel te snel af is. De kinderen vinden het leuk dat Hunter graag met hun meevoetbalt, maar minder leuk dat hij vooral bezig is met zijn eigen spel en dan de bal niet wil afgeven. Hij beschikt over een krachtige blaf, die, versterkt door de akoestiek van de veranda, ons 1 nacht uit de slaap hield. Op het lege stuk grond naast ons erf liepen ezels door het lange droge gras en dat geluid alarmeerde hem. De laatste nachten is het rustig gelukkig.

Baobab Nursery school

Afgelopen week was er op “onze”school op de laatste dag voor de Kerstvakantie de Christmasparty. Op bijgaande foto’s zie je met welke mooie kersthoeden en een overmaat aan eten het wordt gevierd. Dan valt het in Nederland met “wat trek jij aan met Kerst?” en “wat eten we met Kerst?” allemaal mee.

Dokter Ray

Afgelopen winter heb ik dokter Raymond Saidy leren kennen. Ray is een jonge Gambiaanse arts die in Venezuela gestudeerd heeft en in Portugal zich tot chirurg heeft gespecialiseerd. Hij werkt nu in het opleidingsziekenhuis in Banjul en heeft daar de kijkoperaties in de buik geïntroduceerd. Hij gaat zo nu en dan het binnenland in om in zijn geboortestreek dorpelingen zonder medische voorzieningen te helpen. Komende week ga ik, met Alhagy als chauffeur en tolk, mee om 250 km naar het Oosten te zien hoe het er daaraan toegaat. Ik verwacht volgende week via dit kanaal jullie meer te kunnen vertellen.

En verder: wensen wij alle lezers fijne en gezellige Kerstdagen