Zitvlees

Zitvlees

Tijdens het lopend buffet, waarvan jullie elke zondag een gerecht krijgen opgediend, is er tot nu toe geen plaats geweest voor zitvlees. Het begrip zitvlees wordt in zowel figuurlijke als letterlijke betekenis gebruikt. Ik laat het aan jullie inventiviteit over om voorbeelden te verzinnen. In ons geval vragen we ons af of de kwaliteit van ons zitvlees de oorzaak is van het gevoel ( een houten kont) waardoor we na een aantal uren zitten op de makkelijke stoelen op de veranda op ons achterwerk gaan schuiven of dat het schuimrubber in de kussens na 18 jaar zitcomfort aan het inleveren is. Kortom we waren in dubio of we de kussens zouden vervangen, ook al in de veronderstelling dat een facelift van je billen alleen cosmetisch is en niet functioneel. Dit dilemma kreeg een duwtje toen op een morgen bleek dat ik vergeten was mijn kussen veilig op de tafel te leggen en onze jonge Hunter die kans had aangegrepen om zijn comfortabele mand te verruilen voor mijn stoel. Kennelijk vond hij het kussen ook maar matig, zodat hij het maar was gaan vernielen.

Even kussens kopen in Gambia…vergeet het maar. Na het ontbijt reden we vlot via de snelweg naar de plaats waar 18 jaren geleden de foamfactory gevestigd was. Toen we ter plekke uitstapten met het vernielde kussen als voorbeeld, vertelde een aardige meneer ons in gebrekkig Engels dat de fabriek verplaatst was. Tijdens zijn poging ons uit te leggen waar we kussens konden kopen, bedacht hij dat een vrachtwagentje met chemicaliën juist naar de goede vestiging zou rijden: volgt u maar! In de achtervolging van deze auto reden we naar Serrekunda, gingen 5 x links en 4 x rechts en arriveerden via een autokerkhof op het bedrijfsterrein. En daar werd vlot met een snijmachine een goede kwaliteit schuimrubber in de juiste maat gesneden. We vonden de hoofdweg gelukkig direct en reden naar de stoffenzaak. Samen kiezen gaat ons meestal makkelijk af (ieder van ons is toch zoooo’n makkelijk mens ) en daarom vertrokken we met een lap nieuwe stof naar huis. Met dank aan Hunter.

Toen ik aan het brainstormen was over “vlees” bedacht ik dat er wel veel uitdrukkingen zijn waarin het woord vlees voorkomt. Ik geef een kleine bloemlezing. Mensen met onhebbelijke gewoontes dan wel hardnekkige verslavingen kunnen zich mooi verschuilen achter de Bijbelse uitdrukking “De geest is wel gewillig maar het vleesch is zwak “. Weten “welk vlees in je in de kuip hebt” wordt meen ik alleen figuurlijk gebruikt en wat het ouderwetse zich te buiten gaan aan “vleselijke lusten” inhoudt laat ik aan jullie fantasie over. Het heeft in ieder geval niets met vegetarisch zijn of de Keurslager te maken.

Spreekuurtje

Alweer!

Daar is ze weer… de vrouw, die eindeloos klachten oplepelt en met veel moeite door Ali ertoe bewogen wordt het terrein weer te verlaten. Ze gaat zitten en begint weer al haar mankementen langs te gaan. Uiteindelijk vraagt ze nog om pijnstillers voor haar echtgenoot, die zelf niet in staat is de afstand van hun erf tot het onze te overbruggen. Tot slot de hamvraag: ik ben nu al wel 2 jaar getrouwd en nog steeds niet zwanger. Ali vertelt dat haar bedgenoot een hele oude man is. Nu is “heel oud” natuurlijk een rekbaar begrip, dus dat wil ik graag nauwkeuriger weten. Na enig loven en bieden komen Ali en onze bezoekster uit op een geschatte leeftijd richting 90 jaar. Deze vrouw is, zoals Ali het benoemt, zijn laatste echtgenote en van alle vorige inmiddels overleden vrouwen heeft hij talloze kinderen ontvangen. Deze vrouw is volgens Ali “not mentally stable”, was getrouwd en heeft 1 kind van haar ex. Hij heeft haar in verband met haar gedrag buiten de deur gezet en ze is kennelijk van de straat door een grijsaard opgepikt. Het gaat me te ver om nu met tolk Ali uit te pluizen of er nog wel zaaiende arbeid verricht wordt. En ik schat iedere lezer wel zo hoog in, dat ik aanneem dat eenieder weet dat wie niet zaait ook niet oogst. (wie ben ik om ook op andere punten het benul van mijn lezers te beoordelen?). Ik kies ervoor om via Ali te vertellen dat vrouwen na het stoppen van hun menstruaties niet meer vruchtbaar zijn en dat de vruchtbaarheid van mannen ook op hoge leeftijd terugloopt. Deze patiënte komt zeker terug, maar hopelijk niet meer met dit probleem.

Alweer!

Een moeder met een tweeling, die hulp vraagt …het lijkt epidemisch. Weer een twee-eiige tweeling, geboren in november 2024, die door het tekort schieten van de borstvoeding niet meer groeien. Gezien de Guinee-Bissau-sche (alweer) geboortepapieren beiden geboren met een gewicht van 3000 kg en in november 2025 een gewicht van 7500 gr.. Terwijl moeder beide huilende kinderen routineus ieder een borst inclusief tepel aanbiedt, weeg ik ze om beurten. Ze liggen zo krijsend op de weegschaal dat het even duurt tot het gewicht verschijnt en Alied later vraagt wat dat gehuil te betekenen had. Ik besluit, ondanks hun leeftijd waarop gewone voeding bijgegeven kan worden om toch maar tot ons vertrek 2 flesje, 2 pakken Kruidvat en bereidingsinstructie mee te geven. Als we thuis zijn zal het waarschijnlijk wel nodig zijn om via www.kruidvat.nl weer een verse voorraad in te slaan.

Tamtam of groepsapp?

Er verschijnt een vrouw met een baby ( hoe bestaat het!) van ongeveer 1 jaar oud. Ze vertelt dat ze zich al lang niet goed voelt en dat daarom haar zuigeling alle borstvoeding uitbraakt. Het kind zou goed plassen en poepen en ziet er welgedaan uit. Ali fluistert me achter zijn hand toe dat ze waarschijnlijk om babyvoeding komt vragen. Na afloop van mijn vragen, zeggen we dat het consult is afgelopen. En dan vraagt ze of ze geen babyvoeding krijgt. Ali had gelijk wat betreft de reden van komst. Vóórdat de digitale wereld ook hier zijn intrede deed, zou ik gezegd hebben dat het bericht over de blauwe Kruidvatten via de Tamtam of rooksignalen verspreid was, maar nu verdenk alle zogende moeders ervan via een héééle grote groepsapp met elkaar te communiceren.

Als klap

Op de vuurpijl komt gisteren een moeder met de volgende tweeling, geboren op 8 januari. Ze heeft gehoord dat we babyvoeding verstrekken. Ze heeft geen kaart met de geboortegewichten van de baby’s ,die ter wereld gekomen zijn in het ziekenhuis van Bwiam, enkele tientallen kilometers landinwaarts. De zuigelingen wegen 3900 en 4500 gram, dus fors voor een tweeling. Ze mag over 2 weken terugkomen voor opnieuw wegen van haar spruitjes.

Echte hulp

Afgelopen maandag zijn Alied, Ali en ik met Maryama naar Tujering gereden. Maryama is de vrouw over wie ik eerder schreef: sinds een aantal jaren moeizaam lopend en doof. Sinds april 25 is ze na 2 injecties vit B12 enigszins verbeterd en nu krijgt ze elke week een injectie, op hoop van zegen. Ze heeft een vrijwel volledige verlamming van haar voetheffers en loopt met opgetrokken knieën in een “hanentred”. In Tujering staat het gebouw van caring4mobility en daar staan alle hulpmiddelen van deze stichting opgeslagen. We hopen dat Maryama beter kan lopen met een brace of peronaeusveer, die haar voeten recht houden. Eerst krijgen we van Brit een rondleiding, waarbij we onze ogen uitkijken. Er staan stellingen vol zitvoorzieningen voor kinderen, rolstoelen, handbikes, douchestoelen, postoelen enzovoort. Uit een grote bak met mogelijke voorzieningen voor Maryama krijgt ze diverse hulpmiddelen aangepast, maar helaas lijkt ze er alleen maar slechter door te lopen. Kortom: wat betreft hulp aan Maryama een vergeefse tocht, maar niet geschoten…..

Brit voorziet samen met haar Gambiaanse collega Yunus en geholpen door vrijwilligers uit Nederland in een grote behoefte. In heel Gambia zijn geen hulpmiddelen voorhanden en alleen door deze stichting worden gratis afgedankte spulletjes uit Europa uitgeleend. In de loop van de jaren hebben Alied en ik wel eens twijfels over wat “echte hulp ”is. Hier krijgen we een demonstratie van hulp die ertoe doet.

Terwijl in Noord-Nederland de winter nog lang niet verdwenen is, hebben wij ons afgelopen week door een aantal dagen met temperaturen van 35 graden en een stofwind geworsteld. Komende week moet de wind vanaf zee gaan waaien en de maximumtemperaturen naar 30 graden dalen. Wordt weer bibberen in het zwembad.