Tussendoortje/ Tussend'oortjes

Tussendoortje/ Tussend'oortje

Na 12 zwaar te verteren dinergangen lijkt het me tijd voor een tussendoortje. Hoewel de aflevering Kom-kommer natuurlijk geen grote hap was, zou mogelijk het zitvlees jullie nog zwaar op de maag kunnen liggen. Nu heb je natuurlijk wel zitvlees in soorten en maten. Als jullie me de spreektaal willen vergeven noem ik hier alleen maar als uitersten “geen kont in de broek hebben” tot het heel oneerbiedige “kan ik even meerijden?”. Ik ga hier nu niet verder over uitweiden uit angst in de eerste regels van mijn blog al mensen op hun ziel te trappen. Ik wil verklappen dat ik naar aanleiding van de stroom klachten van de mevrouw met de hoogbejaarde echtgenoot (zie onder spreekuurtje) bedacht dat klachten die in de volksmond “tussen de oren” zitten natuurlijk kortweg als tussend’oortjes” aangeduid zouden kunnen worden. (Overigens weten wij en waarschijnlijk elke lezer dat bij eenieder van ons een achteraf onschuldig symptoom toch een flinke impact kan hebben op onze gedachten). Dat maakt dat ik de ingeving kreeg om deze week de titel “Tussendoortje” te gebruiken. En zo weet ik de nachtelijke uren dat mijn slaap op lijkt te zijn toch nog creatief te benutten.

Maar nu tot de orde van deze zondag.

Spreekuurtje

Nog steeds

Weet de hypochondere vrouw ons te verrassen met innovatieve klachten. Afgelopen week kwam ze met de klacht dat ze het gevoel heeft dat haar borstkas uit elkaar zal vallen. Omdat ze dat risico zoveel mogelijk wil uitbannen, komt ze met een opgerolde doek loeistrak op tepelhoogte om haar borstkas geknoopt binnen. Ze wil graag dat ik borstkas grondig onderzoek van binnen en buiten. Ze ontbloot spontaan haar bovenlijf en maakt met enige moeite alle knopen los. Ze heeft flinke striemen in de huid en haar borsten zijn bijkans in tweeën. Ze klaagt daarnaast over het feit dat ze moeilijk kan ademhalen. Nu kreeg ik bij de aanblik al een benauwd gevoel en dat was alleen nog maar van kijken. Ik bedruk haar ribben, borstbeen en gewrichtjes, waarbij ze geen pijn aangeeft. Gewapend met stethoscoop beluister ik hart en longen: abettayata ofwel alles kits. Via Ali probeer ik haar gerust testellen, in de wetenschap dat geruststelling niet helpt bij tussend ‘oortjes. Ze kijkt, zoals ook in NL in zo’n situatie enigszins achterdochtig, en maakt aanstalten om de doek weer aan te snoeren. We leggen uit dat dit niet gezond is. Ze verlaat het erf. Na afloop van het spreekuur hebben we geen losse menselijke onderdelen in het zand buiten de poort gevonden.

Onzeker.

Twee weken geleden kwam een man op het spreekuur met een heel vies lapje als verband om zijn enkel. Hij vertelde al in augustus bij de binnenkant van zijn enkel een wond te hebben opgelopen. De wond is gehecht en daarna moest hij om de dag terugkomen voor verbandwissel. Dat houdt in dat hij om de dag zijn vervoer moest betalen en bij de apotheek een gaasje en rolletje verband moest kopen. Na verwijderen van het “verband” verscheen een vieze hyper granulerende wond. Hypergranulatie is een doorgeschoten wondherstel. In goed Nederlands noemen we dit wildvlees. ( met de klemtoon op vlees). Inmiddels is de wond door tweemaal per week verbinden met een vet gaas op de wond genezen. Ik vertel hem dat ik hem uit behandeling ontsla, omdat de wond weer bedekt is met huid. Hij kijkt me geschrokken aan en begint een heel verhaal tegen Ali. In het kort komt het erop neer, dat hij niet zonder verband durft weg te gaan. Als overbrugging bied ik hem een stuk buisverband en gaasjes aan, zodat hij zelf een verband kan maken. Mooi niet dus. Ik sta hem toe nog 1 keer te komen. Ook een tussend’oortje dus.

Als kool

Bleek afgelopen week de tweeling, geboren op 30 november, van wie de moeder overleed en de grootmoeder ze verzorgt gegroeid te zijn. Ze wegen nu respectievelijk 5200 en 3800 gram. Aan de wangetjes was al te zie dat het hen goed gaat. Bovenstaand heb ik nog een foto geplaatst.

Vies!!!

Is wat mij betreft de enige passende omschrijving van de wonden op het scheenbeen van Omar. Omar is een man van, naar schatting, in de dertig, die meestal met wondjes aan zijn onderbenen komt. Hij heeft het syndroom van Down. Als ik ze verbind komt hij steevast weer terug zonder verband. In het begin wilde hij een kenmerk van dit syndroom demonstreren door mij te huggen, maar dat stadium zijn we voorbij. Hij komt nu, zeer ongebruikelijk, redelijk bedremmeld met zijn moeder. Omar is in november met 1 wondje op het spreekuur geweest, waarbij ik het advies gaf om na 5 dagen antibioticum terug te komen, maar inmiddels is dat meer dan 50 dagen geleden. Op bovenstaande foto ( kan als schokkend ervaren worden) is het resultaat te bewonderen. Ik gaf hem nu een ander antibioticum en advies om 1 x per dag met zijn onderbeen in een emmer met sop te gaan zitten. Dat laatste gaat niet gebeuren: 1: wie heeft hier een intacte emmer? 2 dat is verkwisting van Omo. Wordt mogelijk vervolgd, als hij terugkomt.

Oploopje.

Afgelopen week fietste ik naar het dorpscentrum om de voorraad baobab-vruchtvlees aan te vullen, bananen te kopen en te zien wat er aan groente op de markt te koop was. Naast het marktgebouw stond een kluwen vrouwen rond een stapel gebruikte kleding om net dat mooie kledingstuk te veroveren, voor een zacht prijsje. Ik durf in zo’n situatie geen foto van dichtbij te nemen uit angst onder de stapel vrouwen bedolven te worden. Overigens neem ik aan dat tweedehandskleding op deze dames een grotere aantrekkingskracht heeft dan deze zeer tweedehandse bejaarde toubab. Boven zie je de foto van dit tafereel ( van de kleding )

Zuinigheid en vlijt

Krak zei afgelopen week de bodem van het bankje, waarop ik tijdens mijn spreekuur zit. Toen Ali in 2008 zijn intrek nam in het watchmanhuis, dat nu gedegradeerd is tot spreekkamer, had hij behalve een weekendtas met kleding dit bankje en een bed. Na zijn verhuizing naar zijn eigen huis is dit bankje blijven staan en doet het dus al een aantal jaren dienst als zitplaats voor mij. De bodem was al wat krakkemikkig en ik ging altijd al voorzichtig zitten, maar afgelopen week was het toch echt gedaan met een plankje in de bodem. Sinds dit jaar heeft zich een meubelmaker in het centrum van Madiana onder een dikke boom gevestigd. Na neerklappen van de achterbank paste het meubel in onze auto, zodat we geen ezelkar hoefden in te huren. De meubelmaker, niet Engelstalig, gaf aan de bodem weer te kunnen repareren. Zijn prijsopgave: wat je hart je ingeeft. Na een uurtje was de klus geklaard. Ik kan mijn volle gewicht zonder vrees weer op de bank plaatsen. Op de meubelboulevard is inmiddels ook een vestiging van Scapino en Etos te bewonderen.

GOALLL !!!!!.

Of nee, toch niet, want de bal kwam tegen de paal van het doeltje met een zodanige kracht dat het doeltje in 3 stukken brak. Een aantal jaren geleden hebben we twee doeltjes laten maken bij een lasser. Ondanks twee lagen menie en elk jaar schilderen heeft de roest van binnenuit toegeslagen. Deze week ben ik met het overgebleven doeltje naar een lasser gegaan met de vraag een nieuw doeltje te maken van dezelfde afmetingen. Je kunt kinderen toch geen partijtje laten spelen met doeltjes van verschillende grootte?? Voor de kinderen van Ali heb ik ook 2 doeltjes laten lassen. Nu komt als opvoeding voor de kinderen, dat ze zelf 2 lagen menie en daarna zwarte verf moeten aanbrengen. Op bovenstaande foto’s zie je de slavenarbeid.

Eindexamen

In één van mijn eerste blogs heb ik verteld dat we bij het begin van het zondagse speeluur de tafels van 1-10 zouden gaan oefenen. Inmiddels hebben we al heel wat zondagen elk kind in 30 seconden een tafel naar keuze overhoord. Elk kind heeft inmiddels alle tafels geleerd en nadat we vorige week de tafels van 2 t/m 5 schriftelijk hebben geëxamineerd, was vanmorgen het eindexamen vam 1 t/m 10. Afhankelijk van hun niveau kregen ze voor 30 opgaven een paar minuten of iets meer tijd. Op bovenstaande foto zie je het nakijken van de examens. De beloning voor elk goed antwoord was 10 dalasi en de aftrek voor een fout 5 dalasi. Dat verklaart waarom je iedereen zo vol belangstelling ziet kijken. Het gemiddelde niveau van de kennis van de tafels is in afgelopen weken enorm opgekrikt en de besten kunnen nu zonder nadenken het goede antwoord op een vermenigvuldiging geven. We hebben overigens geen notie van de kennis van de tafels bij basisschoolleerlingen in Nederland.

Tenslotte

Geven wij kennis van het feit dat we afgelopen week 2 ( twee) achtereenvolgende dagen nauwelijks de zon hebben gezien met daarbij op donderdag een uitzonderlijk lage maximumtemperatuur van 26 graden. Toen ik na het opstaan ons dagelijks brood ging halen, zaten twee buurmannen in hun winterkleding voor de poort van hun erf te bibberen. Naar hun beleving begon Gambia wat betreft klimaat al wat op Nederland te lijken. Gelukkig kon ik ze op mijn telefoon het videootje laten zien dat onze schoondochter met kleinzoon in Groningen op straat aan het schaatsen waren.

Ter geruststelling voordat de eerste tranen van medelijden in jullie ooghoeken opwellen: vandaag is het weer 35 graden.

Tot aaandre week. ( Insha-Allah- Deo Volente)